kedinin yola fırladığı
fren ve gazın
aynı anda duyulduğu yerdeyim

tekerlek iziyle
habibin parmak izlerinin karıştığı
peşteki köpeğin öfkesinin dinmediği
kenardan havlamayı sürdürdüğü yerdeyim

balinanın denize dönmediği
fillerin özgürlüğü özlediği
kuşların yol değiştirdiği
karganın kabil'e habil'i
gömmeyi öğrettiği yerdeyim

her savaşın iz olduğu
izin kan olduğu
tek parça ölüme şükredildiği
hayattalığa ihanet bakıldığı yerdeyim

dünyam
düşlerim
çocukluğum
kan kaybediyor nicedir kalemim
.
.
.
yerdeyim

bak yağmur...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ama....
.
.
.
.
.
.
.
.
.
tenine değmeden düşen damla
sakın rahmet olabilir sanma...

mahkûm hamdi'nin yemediğini öğrendim

gittim baktım

almayın dedim yemeği

acıkınca yer

ertesi gün yine aynı

yüz vermedim

bir hafta geçti

hamdi yutkunuyor

bir şey söyleyecek gibi bakıyor

gözleri bizi bırakın diyor

açım diyor

yemiyor

görüşme talep ettim

ipler elimde

hamdi'nin özgürlüğü cebimde

sorunun ne hamdi

bir duvar da sen örüyorsun çevrene

hamdi yutkunuyor

bir şey söyleyecek gibi bakıyor

açım diyor

gözleri bizi özgürleştir diyor

yemiyor

sen dedim sen

benim olduğum yeri özgür mü sanıyorsun

sen duvarın o tarafında

ben bu

hepimiz mecburiyetimize mahkûm

hamdi yutkunuyor

iki haftadır yemiyor

ben sizin de özgürlüğünüze açım diyor